غم را دوست دارم چون در هر غمی بغضی ترک میخورد و س از هر ترک

مرواریدهائی از اسارت در می آیند. درهای اسارت گشوده می شود و آغاز

یک زندگی .

مرواریدها با نوازش گونه هایم قدم به زندگی می گذارندو چه مهربانند با

 هم.دست در دست هم میروند مانند زنجیری از مرواریدهای به هم رشته

 شده.با نظم و ترتیب گوی نقره ای رنگی می شوند و می روند . شادند

و صمیمی. یکدیگر را در آغوش میگیرند انگار سالهاست همدیگر را ندیده اند

همدیگر را بغل میکنند و رشته ای از مروارید روی گونه هایم جاری میکنند

تن سردشان را آرام آرام روی گونه هایم میکشند و به بایین سرازیر میشوند

 مادر آسمانی من:

۵ شنبه بر سر مزارت گرد مِی آئیم و رشته های مروارید اشکمان را نثار

سنگ مزارت میکنیم و با این دانه های مروارید آن را میشوئیم .

یک سال بر از درد و اندوه از هجرت آسمانیت گذشت و چه سخت گذشت .

همیشه محتاج دعای تو بودیم  مادر و امروز محتاج تر از همیشه.

التماس دعــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا مادر .