غروب جمعه دلم ميگيرد.

مثل تمام كبوتران عاشق ،كه عصرهاي دلتنگي،

بالهاي خسته شان را به بهانه ديدن يار،

تا اوج ميگشايند.

از بلندترين نقطه هر خاك سرك ميكشند،

شايد براي لحظه اي جفت خويش را بيابند.

ولي دريغ.

بعد از ساعتها ،خسته تر از پيش به خانه بر مي گردند و بدون آب و دانه ،

چشمهاي ماتمزده شان را بسته،

 به اميد فردا به خواب مي روند .

كاش من هم كبوتر بودم تا به اميد ديدار دوباره ات به خواب ميرفتم مادر.

 مرا درياب امشب مادر .

به داد دلم برس ماماني . بدجور بي تابت شده به خدا.

ديروز سر مزارت آروم و قرار نداشتم . عجيب دلم پر بود ديروز.دل آسمون هم پر بود. يه لحظه صداي ناله دل من با غرش آسمون يكي شد . يك دفعه دل هر دومون شروع به باريدن كرد.من گريستم و آسمون باريد.من ناله كردم و آسمون غريد.سنگ مزارت ديروز چه برقي ميزد ماماني. با اشك چشام شستم برات . مامانييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييي