مادرم گندم درون آب مي ريزد
 پنجره بر آفتاب گرمي آور مي گشايد
خانه مي روبد غبار چهره آيينه ها را مي زدايد
تا شب نوروز
خرمي در خانه ما پا گذارد
زندگي بركت پذيرد با شگون خويش
 بشكفد در ما و سر سبزي برآرد
اي بهار اي ميهمان دير آينده
 كم كمك اين خانه آماده است
 تك درخت خانه همسايه ما هم
برگ هاي تازه اي داده است
 گاه گاهي هم
همره پرواز ابري در گذار باد
بوي عطر نارس گلهاي كوهي را
 در نفس پيچيده ام آزاد
اين همه مي گويدم هر شب
اين همه مي گويدم هر روز
باز مي آيد بهار رفته از خانه
 باز مي آيد بهار زندگي افروز

                                                    " سیاوش کسرایی"

کاش بودی مادر / کاش