يادم نميره اون چشمايي رو که وجودمو در آغوش مي گرفت  و بانگاهش نوازشم مي داد.يادم نميره اون نجابت و پاکي رو که سالها دنبالش بودم و همشو در تو پيدا کردم.تو شده بودي تمام هستي من.آرزوهام بوي تو رو ميداد و ثانيه ثانيه زندگيم بي منت مال تو بود.خيال با تو بودن سايبان خستگيم شده بود و تنها يار خلوتهام.چه شبهايي رو که با تو سحر کردم، ياد با تو بودن،با تو خنديدن ياد با تو نفس کشيدن.نمي دونم چه طوري ممکن بود ولي تو همه ي صفتهاي خوب رو همش رو باهم داشتي.مي بيني من هنوز به يادت مينويسم و اشک ميريزم.

من به تنهائی خود ميمانم .

 من در اين شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی , گيسوان تو بيادم مي آيد .

 تو تماشا کن که بهاری ديگر پاورچين پاورچين از دل تاريکی می گذرد و تو در خوابی

 و پرستوها خوابند و تو می انديشی به بهاری ديگر و به ياری ديگر .

حيف اما من و تو دور از هم ميپوسيم .

غمم از وحشت پوسيدن نيست

غمم از زيستن بی تو در اين لحظه پر مهر دلهره است .

ديگر از من تا خاک شدن راهی نيست .

از اين صحرا از اين دريا پر خواهم زد ؛ خواهم مرد .

                         و غم تـــــو , اين غم شيرين را با خود خواهم برد   

از خانه بیرون می زنم، اما کجا امشب . . .

شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب

پشت ستون سایه ها، روی درخت شب

می جویم اما نیستی در هیچ جا امشب،

می دانم، آری، نیستی، اما نمی دانم . . .

بیهوده می گردم به دنبالت چرا امشب،

هر شب تو را بی جستجو می یافتم اما . . .

نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب

ها . . . سایه ای دیدم، شبیهت نیست، اما حیف!

ای کاش می دیدم به چشمانم خطا امشب!

هر شب صدای پای تو می آمد از هر چیز

حتی ز برگی هم نمی آید صدا امشب . . .

امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه . . .

بشکن قرق را ماه من، بیرون بیا امشب

گشتم تمام کوچه ها را، یک نفس هم نیست

شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب . . .

طاقت نمی آرم، تو که می دانی از دیشب

باید چه رنجی برده باشم بی تو تا امشب

ای ماجرای شعر و شب های جنون من!

آخر چگونه سر کنم بی ماجرا امشب؟!

                                                   

                                                                " محمد علی بهمنی"

 آن دم که ستاره های آسمان نجیبانه سوسو می زنند

بر دامن گسترده شب

من سیمای اعجاب انگیز ترا نازنین

بر روی  برنیان خیالم عاشقانه بر تصویر میکشم

وآن دم که به سر سجاده نیاز تبلور اشک را

بر گونه ام حس میکنم

برای شادی روح تو  یگانه عشق غریبانه ام

عارفانه دست دعا را بالا میگیرم .