سلام دوست عزيزم

    مرسي از حضور گرمت .خوشحالم ميكني اگه صادقانه نظرت خودتو درباره وبلاگم بگي .

    مي خوام از همه دوستاي گلم تشكر كنم كه با نظر هاشون تو بهتر شدن وبلاگ كمكم ميكنن.

   چه اونائي كه ايميل ميزنن ، چه اونائي كه كامنت ميزارن ، چه اونائي كه به ايديم پي ام ميدن .

    از همتون ممنونم  

    برا يه مدت وبلاگ آپ نميشه . اگه شد باز آپ ميكنم اگه نه كه حلالم كنين .

    با پوزش از دوستان گلم كه هر بار با آپ شدن وبلاگ يه سري مي زدن و كامنت ميذاشتن .  

     دوستتون دارم . تا آپ شدن دوباره همه شما رو به خداي مهربون ميسپارم .باي .

تكرار يك حرف به روي لبانم

هيچگاه خسته ام نمي كند

در روز و شب

خواب و بيداري

مستي و هشياري

آن حرف از ذهنم پرواز نمي كند

اگر مرا چو عيسي به صليب بكشند

چون ابراهيم به آتش اندازند

و چون حسين به شهادت رسانند

آن حرف لبانم را رها نميكند

گذر زمان

شادي و غصه

و حسرت و اندوه

آن حرف را از من جدا نميكند

آن حرف اسم توست كه همواره در فلبم بوده و خواهد ماند

چرا كه اسمت

در تمام تنم

مي جوشد و جريان دارد  مادر.

به زير باران مي روم و هم نوا با گريه ي اسمان مي

 گريم تا كسي اشك هاي مرا نبيند.

به زير باران مي روم و فرياد مي زنم تا صداي

فريادم با فرياد اسمان يكي شود. به زير باران مي

روم تا ناله هاي دلم با ناله هاي باد يكي شود و كسي

شاهد شكستن روح خسته ام نباشد.

آسمان را ديدی؟

آسمان هم ديشب مثل چشمان گل خاطره‌ام قرمز بود.

آسمان سرخ ولی بی‌احساس.

آسمان! درد مرا می‌فهمی؟

آسمان! اشک مرا می‌بينی؟

آسمان دل من غرق دررنگ غم است.

آسمان دل من رنگ يک خاطره‌است.

آسمان دل من ، رنگ اشک دل تنهای من است.

آسمان! درد مرا می‌فهمی؟

کاش باز هم امشب اين دل خاکی من از زمين پر بکشد.

و مرا تا پرواز و مرا تا تنها و مرا تا اوج خيال تک و تنها ببرد

-----------------------------------------------------------

آسمان را ديدی؟

آسمان زيبا بود.

آسمان درد مرا می‌فهميد. آسمان اشک مرا هم می‌ديد

آسمان سرخ از درد و غم است

--------------------------------------------------------

آسمان ! درد تو‌را می‌فهمم

آسمان ! اشک ترا می‌بينم

دلم با تيك تاك ساعت به تاپ تاپ افتاده است .

با تلنگري بلور چشمانم ميلرزد و

به سوئي مي نگرد.

خسته ام .

خسته تر از سارباني بي منزل.

مسافري وامانده در راه .

خسته تر از خورسيد به هنگام غروب .

خسته تر از قاصدكان آواره در دل دشت .

شانه اي ميخواهم تا سر بر آن گذارده آرام گيرم .

دستي ميخواهم كه دستان سردم را نوازشگر باشد .

تا پولكهاي سفيد چشمانم را از گونه هايم بزدايد .

دلي ميخواهم به وسعت آسمان آبي. به بيكران درياي آبي.

دلم چون كبوتري زخمي خود را در قفس سينه به هر سو مي زند .

غباري از ياس بر چشمان خسته ام نشسته است .

دلم آب ميشود و از گوشه چشمانم فرو ميريزد.

گمانم بود تا ابد در كنارم خواهي ماند.

                   اما افسوس

دلم آشوب لحظه جدائي از توست مادر .

مرا درياب .

 چگونه باور كنم جدائي از تو را مادر . چگونـــــــــــــه ؟

                                                                                        روحت شاد و يادت گرامي .

خورشيد مي درخشد .

و چشمان بي فرغم به دريائي متلاطم مي ماند .

تبلور نگاهم را عالمي به تماشا نشسته است .

تو رخ مي نمائي در تمام وجودم

و من فرياد مي كنم تو را

فريادي كه هزاران بار به سويم ارتعاش دارد .

من فرياد مي كنم تو را مادر .

من فريــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاد مي كنم تو را مادر .