شب است و يك آسمان ستاره عاشق .

شهابي ميدرخشد و دل ماه را مي لرزاند.

خورشيد هم به زيبائي مهتاب حسودي ميكند.

ابرها كه بيايند ،دلم ميلرزد،نكند دل مهتاب بگيرد.،

و شب من شب هزاران ستاره ام تيره و تار گردد.

سرم را از آسمان بر ميگيرم و دفترم را مي نگرم ،ميان ورقهاي سپيدش به دنبال تو ميگردم. چهرهء مهتاب گون تو سفيدي كاغذ را مي پوشاند.

شكوفه باران لبخندت مرا ميبرد تا اوج آرزوها.

چشمانم را ميبندم . چه زيبا در مقابلم رخ مي نمائي .

در خيالم با تو سخن مي گويم. با تو مي خندم اشك ميريزم.چشمانم را كه باز مي كنم ،مژگانم مرطوب است.

كاش ميتوانستم دلم را از قفس سينه رها كنم تا ببيني كه چه زيبا، نامت بر آن حك شده است اي عشق من. مادرم.                                  يادت گرامي و روحت شاد.

تمام عشقو محبتم را به تو هديه خواهم كرد.

مانده ام  غريبانه ، اشناترين بر گرد

من دچار پاييزم، سبز نازنين برگرد 

می روی و انگشتم روی شيشه ای ابری 

می نويسد دلتنگم ، زودتر ببين بر گرد

می نويسد اين خانه ، اين اتاقهای سرد

بی تو سخت دلگيرند،عاطفی ترين برگرد

می نويسد اما نه...شيشه پاک شد ديگر 

بی نوشته می گويم ، خسته ام ،همين ، برگرد ،ولي افسوس ...روحت شاد

من در نمازخانه ها و کلیسا ها عبادت کرده ام

در خیابانهای شلوغ و پر تردد نیایش کردهام

در انجا که امواج اقیانوس سر بر هم می کوبند

خدای خود را جستجو کرده و یافته ام

در دل جنگلی ساکت و خاموش

زیر سایه ی درختی کهنسال زانو زدهام

اما دلچسب ترین محراب من

زانوان مادرم بوده است

خدایامرا زنی به بینش و بصیرت او گردان

و تمام خود خواهیها را از وجودم بیرون بران

ویاری ام ده به معیارهای او وفادار باشم

و همواره برای دیگران رحمت و نعمت بطلبم

به هنگام رویا رویی با نا ملایمات

به من متانت و و رضایت عطا کن

و انگاه تا ابد مرا همچون زائر

در زیارتگاه زانوان مادرم مستقر کن

تو الهه زيبای من هستی در قالب انسان.

بنگر زمانی خوش از راه می رسد....

به آن می کوشيم که تواناييم

اي کاش مي توانستم حرف دلم را بگويم ،اي کاش مي توانستم خورشيد را به تو هديه دهم و ستاره ها را مثل نقل و نبات روي سرت بريزم ،اي کاش تو حرف دلم را مي شنيدي.

.......اي كاش تو........!

زندگی چون قفسی است

به داد دلم برس ماماني . بدجور بي تابت شده به خدا.

ديروز سر مزارت آروم و قرار نداشتم . عجيب دلم پر بود ديروز.دل آسمون هم پر بود. يه لحظه صداي ناله دل من با غرش آسمون يكي شد . يك دفعه دل هر دومون شروع به باريدن كرد.من گريستم و آسمون باريد.من ناله كردم و آسمون غريد.سنگ مزارت ديروز چه برقي ميزد ماماني. با اشك چشام شستم برات . مامانييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييي

دوباره شانه هاي خميده من، زير برق نگاه حسرت تو تكيده تر از هميشه شد و چشمان غبار گرفته ام به يمن ديدارت نور باران .توچشمه عشقي و من سرا پا ترديد. 

سر انگشت محبت تو، ساعتها رخسار زرد مرا گل افشان كرد و بوسه مهرت ،خون را به رگهاي تنم دوانيد.با تو زمان چه زود مي گذرد عزيزم .

كلامت برايم جرعه جرعه نوش داروست و دستان گرمت ،تنم را در مقابل ناملايمات چون كوه،استوار مي سازد.

اينك آمده ام تا با تو بگويم عاشقانه ترين جمله دنيا را .

ولي دوباره شرمسار از نگاه مشتاقت فقط شن ريزه هاي كف جاده را نظاره كردم.

و گذشت ثانيه ها ، تا از تو دور شدم .مادرم ،لحظه ها را به عشق ديدارت ،شمردن آغاز ميكنم و به اميد آن روز ،

مهربان من ،هميشه در دلم جاي خواهي داشت .  روحت شاد مادر.

شب است و دلم بهانه تو را دارد

دستان نيمه جانم گرمي دستان تو را مي طلبد

نفسم به شماره مي افتد آن زمان كه ياد نگاه گيرايت در ذهنم رسوب مي كند.

من ديگر طاقت صداي بال پروانه ها را ندارم .

من به كوچ چلچله ها خيره نمي مانم . به گل سرخ دل نمي بندم.

چشمانم مال توست.نگاهم پيشكشت.جانم به كلامت بسته است .

دستانم اگر ميلرزد و برايت مينگارم  به خاطر عشق سوزاني است كه مغز استخوانم را مي سوزاند.

سر فصل تمام نوشته هايم نام تو

و پايانش سطر نيمه كارهايست كه با ياد تو پايان مي يابد

پس برايت مي نگارم اي عشق من

تا جان در بدن دارم دوستت دارم مادر .    روحت شاد .